STANDARDY DLA DZIECI

Rozdział I. Twoje bezpieczeństwo jest najważniejsze

1. Przemoc i krzywdzenie zdarzają się niestety w wielu miejscach: w rodzinie, w szkole, w internecie, podczas zajęć albo gry. Dla nas najważniejsze jest, żebyś u nas był bezpieczny i czuł się dobrze. Dlatego wprowadziliśmy Standardy ochrony małoletnich. To dla nas nie tylko obowiązek wynikający z ustawy, ale też drogowskaz, jak budować przyjazne i bezpieczne miejsce dla Ciebie.
2. Twoje bezpieczeństwo jest dla nas ważniejsze niż wynik gry.
3. Jeśli ktoś Cię skrzywdzi, upokorzy, sprawi Ci przykrość albo wiesz, że ktoś inny ma taki problem — powiedz o tym komuś z naszej obsługi. Możesz to zrobić na miejscu, telefonicznie lub mailowo. Możesz też zwrócić się bezpośrednio do naszej Koordynatorki ochrony małoletnich: Anna Koźbiel, tel. +48 570 931 931, e-mail office@vanguardarsenal.pl. Każde zgłoszenie traktujemy poważnie i sprawdzamy.
4. Nasi pracownicy traktują Cię z szacunkiem, wyrozumiałością i cierpliwością. Nie wolno im na Ciebie krzyczeć (chyba że chodzi o nagłe zagrożenie), wyśmiewać Cię, obrażać ani dotykać w sposób, który jest Ci nieprzyjemny.
5. Masz prawo powiedzieć „nie". Jeśli nie chcesz brać udziału w grze albo w jakiejś jej części, powiedz o tym — nikt nie będzie Cię zmuszać.
6. Nikt nie może robić Ci zdjęć ani nagrywać Cię bez zgody Twoich rodziców lub opiekunów. Wyniki gier publikujemy tylko pod pseudonimami (nickami). Nie używaj jako nicku swojego imienia i nazwiska.
7. Masz prawo wiedzieć, co robimy, żeby Cię chronić. Pełna wersja Standardów ochrony małoletnich jest dostępna na tej stronie, w serwisie lasertagpoznan.pl oraz w budynku na Fortu Va.
8. Masz prawo korzystać ze wsparcia. Jeśli coś złego dzieje się u Ciebie, w Twojej rodzinie albo w Twoim otoczeniu, powiedz o tym komuś z naszej obsługi lub zadzwoń pod jeden z numerów:
   • 116 111 — Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży (Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę), bezpłatny, czynny całą dobę;
   • 800 12 12 12 — Dziecięcy Telefon Zaufania Rzecznika Praw Dziecka, bezpłatny, czynny całą dobę;
   • 22 594 91 00 — Antydepresyjny Telefon Forum Przeciw Depresji;
   • 22 425 98 48 — Telefoniczna Pierwsza Pomoc Psychologiczna;
   • 112 — numer alarmowy, jeśli boisz się o swoje zdrowie lub życie.
9. Jeśli ktoś robi krzywdę Tobie albo innemu dziecku, powiedz o tym komuś bliskiemu, wychowawcy, nauczycielowi lub dyrektorowi szkoły.
10. Każda informacja o tym, że dziecko może być krzywdzone, jest przez nas wyjaśniana i traktowana poważnie. Pomoc podejmujemy od razu.
11. Każdy z naszych pracowników, który widzi, że dziecku dzieje się krzywda, ma obowiązek działać, żeby je ochronić. W razie potrzeby zawiadamiamy policję, prokuraturę lub sąd rodzinny.
12. W sytuacji zagrożenia życia lub zdrowia policja może odizolować osobę stosującą przemoc, np. nakazać jej opuszczenie mieszkania, zakazać zbliżania się lub kontaktowania.

Rozdział II. Jak skutecznie reagować na krzywdę

1. Głośno powiedz „nie". Masz prawo powiedzieć „nie" także członkowi rodziny lub komuś, kogo kochasz. Jeżeli coś Ci się nie podoba, nie chcesz tego lub sprawia Ci to przykrość, możesz powiedzieć „nie", „nie chcę", „nie pójdę tam". Twoje zdanie i Twoje uczucia są ważne i zasługują na szacunek.
2. Alarmuj, gdy potrzebujesz pomocy. Krzycz lub wezwij pomoc, gdy czujesz lęk, niepokój albo gdy ktoś Cię krzywdzi. Możesz zadzwonić na numer alarmowy 112 i powiedzieć, co się stało.
3. Powiedz komuś dorosłemu o tym, co się stało. Pomyśl, kto jest dla Ciebie zaufaną osobą dorosłą, która Cię wysłucha i — jeśli będzie trzeba — wezwie pomoc.
4. Dobrze zrobisz, mówiąc o tajemnicach, które Cię niepokoją. Tajemnice nie powinny sprawiać, że czujesz smutek lub niepokój. Jeżeli tak jest, powiedz o nich zaufanej osobie dorosłej. Masz prawo szukać pomocy i nikt nie może Cię zmusić, żebyś trzymał w sekrecie rzeczy, które Cię niepokoją. Porozmawiaj najpierw z rodzicami lub opiekunami albo z innymi dorosłymi z Twojego otoczenia, np. wychowawcą, pedagogiem lub psychologiem szkolnym.

Rozdział III. Bezpieczeństwo w internecie

Pamiętaj, że bezpieczne korzystanie z internetu obejmuje przede wszystkim następujące zasady:

1. nie podawaj swoich danych osobowych, takich jak imię, nazwisko, numer telefonu czy adres domowy;
2. dbaj o swój wizerunek — jeśli publikujesz zdjęcia w sieci, zadbaj, aby dostęp do nich miały tylko osoby, które znasz; nie udostępniaj zdjęć nieznajomym, w szczególności zdjęć intymnych lub w niepełnym ubraniu;
3. poinformuj rodziców lub wychowawcę o każdym przypadku, gdy natrafisz w sieci na treści, które wydają się nielegalne albo wywołują Twój niepokój;
4. o propozycjach spotkania, które otrzymasz od internetowych znajomych, zawsze informuj rodziców lub wychowawcę;
5. nie atakuj nikogo w sieci, niezależnie od tego, jakie ma zdanie; nie okazuj agresji, nie stosuj gróźb;
6. nie korzystaj z sieci zbyt długo — wielogodzinne korzystanie z komputera lub telefonu może zaszkodzić Twojemu zdrowiu;
7. pamiętaj, że im dłużej siedzisz w sieci, tym mniej rozmawiasz ze znajomymi twarzą w twarz, a takie kontakty są najcenniejsze.

Rozdział IV. Zasady wobec koleżanek i kolegów

W kontaktach z koleżankami i kolegami — także podczas gry — pamiętaj o następujących zasadach:

1. nie wolno Ci krzyczeć na koleżanki i kolegów, lekceważyć ich, obrażać, wyśmiewać ani wykluczać z grupy;
2. nie wolno Ci używać języka nienawiści ani tak zwanego hejtu;
3. nie wolno Ci bić, szturchać, popychać ani w inny sposób naruszać nietykalności koleżanki lub kolegi ani używać jakiejkolwiek przemocy fizycznej — także w trakcie gry, gdzie obowiązuje zakaz kontaktu fizycznego;
4. nie wolno Ci nagrywać ani rozpowszechniać wizerunku kolegi lub koleżanki bez jego lub jej wyraźnej zgody;
5. nie wolno Ci wyrażać negatywnych, prześmiewczych komentarzy na temat zachowania, gry ani wyglądu kolegów i koleżanek;
6. nie wolno Ci pożyczać rzeczy innych bez ich zgody ani zabierać lub ukrywać rzeczy innych osób;
7. graj fair — szanuj zasady gry, przeciwników i decyzje instruktora.

Jeśli ktoś łamie te zasady wobec Ciebie albo wobec kogoś innego — powiedz instruktorowi. Nie musisz radzić sobie z tym sam.